Driedaagse Gorssel, door Gerard van de Berg (vervolg)

Was in het verleden de afstand van het clubhuis naar de jeugdherberg hemelsbreed meestal tussen de 80 en 120 km en moest de organisatie moeite doen om de fietsafstand beneden de 150 km te houden, dit jaar was het naar Gorssel hemelsbreed slechts 65 km en moest men moeite doen om via allerlei omwegen toch op circa 150 km uit te komen.
Sommigen van ons hadden in de voorbereiding het één en ander gemist. Ikzelf had door een forse kaakontsteking de Bollentocht gemist en had daarna ook niet veel meer gefietst. Arjo had de 4 eerste toertochten van dit jaar gemist vanwege een gebroken arm en Joop vroeg zich geruime tijd af of hij wel mee zou gaan, omdat een schouderblessure van vorig jaar weer opspeelde.
Anderen hadden juist erg veel getraind. Onder leiding van Nico en Ron had een groepje de hele winter door op zaterdag gefietst en trainden ze nu ook nog elke dinsdagavond. Het verhaal ging dat op een dinsdagavond Peter Beek het peloton aanvoerde met 40 km/uur tegen de wind in met Judy in zijn wiel. De grote vraag was dus wie dit jaar tijdens de 3-daagse wie uit de wind zou moeten houden.

Zoals gezegd gingen we dit jaar met grote omwegen naar ons doel. En wat voor omwegen! De organisatie had heel wat leuke weggetjes weten te vinden waar we nog nooit geweest waren, zodat we opnieuw veel konden genieten van ons mooie land. Het weer werkte niet echt mee maar was toch veel beter dan wat de voorspellingen ons op donderdagavond hadden beloofd.

We reden eerst door de polder richting Nijkerk met een waterig zonnetje. Bij Putten waren de wegen al nat en vreesden we het ergste. Daar ging de route over een heel mooi smal pad door het bos, waar Jan en Bert tijdens het voorrijden een wild zwijn hadden gezien. Toen we daar af wilden slaan, kwam van links een monster op ons af, op 4 wielen wel te verstaan.We lieten hem rustig passeren. Bij Elspeet lagen grote plassen op de weg: net de bui gemist! Maar bij Vierhouten konden we toch in de zon op het terras van ons kopje koffie met appeltaart genieten. Die zon zouden we daarna niet veel meer te zien krijgen. In Epe diende het eerste pechgeval zich aan: Nico brak zijn zadelpen en stond beteuterd te kijken met in z’n ene hand zijn fiets en de andere hand zijn zadel. Gelukkig was er 100 meter verderop een fietsenmaker. Terwijl de fiets werd gerepareerd, dacht Gerard Veerman heel “slim” even naar het toilet te kunnen gaan. We gingen verder naar Heerde, waar we moesten schuilen vanwege een forse regenbui. Daar ontdekten we, dat Gerard in Epe op het toilet was achtergebleven. Henk Molenaar ging het verloren schaap zoeken en bracht het weer bij ons terug. Het ging verder richting Hattem waar we de IJssel overstaken bij “het kleine veer”. Weet u hoeveel makke fietsers er op een kleine veerboot passen? Precies 26, inclusief de fietsen. Het was niet zomaar een oversteek, maar tevens een kleine rondvaart! Aan de overkant in de uiterwaarden zagen we dat in het Overijsselse het gezegde “Je weet nooit hoe een koe een haas vangt” een andere invulling heeft gekregen. Een haas probeerde daar een ree te vangen, maar de ree had duidelijk betere papieren of liever gezegd langere poten. Na enkele haakse bochten sprong de ree over een hek of een sloot en gaf de haas het nakijken.
De tweede stop was in Heino en daar begon het te plenzen. Na nog een poos onder een parasol te hebben geschuild, besloten we niet tot Sint Juttemis te wachten, maar toch maar te gaan fietsen. Ruim een half uur fietsten we in de regen en de temperatuur daalde tot beneden 10 graden. Verkleumd kwamen we aan, maar de warme douche deed wonderen.

De Stayokay in Gorssel was een uitstekend onderkomen, met moderne voorzieningen en een gezellige bar. Het avondeten was er voortreffelijk en het ontbijt zeer uitgebreid.

De tweede dag waren er twee routes. Beiden gingen door een fraai landschap, dat zich laat samenvatten in 3 woorden: leeg, leeg en nog eens leeg. Wat een ruimte hebben ze daar nog! Grote weilanden met soms wat koeien of schapen en af en toe een maïsveld of een boerderij. Het bleef die dag droog maar wat een wind! In een poging uit de wind te blijven riep iemand steeds “naar links, naar links”, terwijl hij van Harrie nog wel een epopil had gehad. Hij begreep zeker niet dat als je steeds links afslaat, je alleen maar rondjes rijdt. Dan kun ook wel 150 km rijden, maar het wordt wel erg saai.
Onderweg bezochten we 2 watermolens waarvan er één nog draaide. Je kon daar door de molenaar gebakken brood kopen. In Enschede fietsten we langs het stadion van FC Twente, een ijsbaan in aanbouw en over de zeer ruim opgezette campus van de Universiteit Twente.

Op de derde dag ging het weer terug. Eerst weer alleen door weilanden, dan een stukje IJsseldijk waar we tussen de schapenkeutels door moesten manoeuvreren. Iemand dacht dat het de Donau was, omdat er zoveel Duitse auto’s bij de jachthaven stonden. Na de oversteek met de pont, vond in Dieren ons 2e pechgeval plaats. Ronald brak een spaak in z’n achterwiel. Na enig gesleutel konden we toch gewoon doorfietsen richting Posbank. Niet iedereen kon de klim naar de Emma-piramide waarderen, maar na de lange afdaling naar Rozendaal, wachtte daar koffie met appeltaart op ons. Vervolgens fietsten we over mooie fietspaden door de Veluwse bossen en stopten we even bij het Airborne-monument. Op de Ginkelse hei bij Ede scheen zelfs de zon en begonnen we te hopen dat we na aankomst wel op het terras konden zitten. Dit bleek ijdele hoop, want al snel kwamen er steeds meer wolken en bij Baarn voelden we de eerste spatten. De laatste 30 km werd heel hard gefietst: we hadden wind mee en wilden voor de echte bui binnen zijn en dat lukte. In het clubhuis werden we warm onthaald.

Eén ding is me bij deze 3-daagse erg tegengevallen: op de hand-out die we tijdens de voorbespreking kregen stond “Ooievaar terug in Gorssel”. Nou, ik heb onderweg wel een ooievaar gezien, maar niet in Gorssel.
Tijdens deze 3-daagse kregen we geen enkele lekke band. Ook dat was dus anders dan voorgaande jaren. Haast niet te geloven!

Tot slot een woord van dank aan iedereen die heeft meegewerkt om van deze 3-daagse een succes te maken. Mensen van de organisatie, voorrijders, begeleider en deelnemers, bedankt!