Driedaagse 2008 naar Zoersel (België)

De 3-daagse vormt al vele jaren het hoogtepunt van het fietsseizoen van de WTC Huizen. Toch schommelt het aantal deelnemers slechts tussen 25 en 35 personen. Ook dit jaar weer. Doordat enkele leden door ziekte niet meekonden, bleef het dit jaar bij 29 deelnemers. Elke 3-daagse heeft zo'n specifieke kenmerken, die we ons na vele jaren nog herinneren. Hoe was dat dit jaar?

We vertrokken op 6 juni met mooi weer en bij het eerste obstakel (een open brug bij Nieuwersluis) trokken al veel deelnemers hun jasje uit. Langs voor velen van ons bekende wegen fietsten we naar Stolwijk, waar we heerlijk in de zon een kopje koffie met heerlijke taart nuttigden. Toos beoordeelde de taart met een 9,5. Vervolgens kwam één van de mooiste stukken van de route: door de Krimpenerwaard naar Krimpen aan de Lek. Nederland is gelukkig nog lang niet volgebouwd! Hier namen we de pont en fietsten we langs de molens van Kinderdijk verder. In Etten-Leur zorgde Kees voor een fotosessie onder de titel: Op twee wielen door de bocht. Toen we België naderden verdween de zon achter de wolken en we zouden hem voorlopig niet terugzien. Opvallend bij de heenreis was het aantal lekke banden, ondanks de droge wegen. Bovendien had Gerard B. last van een knoop in z'n velglint. 's Avonds vermaakte Harrie ons met een speciale act. Hij jongleerde met 24 bierflesjes, maar omdat de flesjes in België lichter zijn (slechts 25 cl) dan in Nederland (33 cl) ging het niet helemaal goed en moest er na afloop flink gedweild worden.

De tweede dag fietsten we in België, helaas grotendeels in de regen. Bert had ons al gewaarschuwd voor de kwaliteit van de fietspaden en dat was terecht. Overal hoge stoepranden en richeltjes. Als je het fietspad gemist had kwam je er nooit meer op en als je er eenmaal op was, kwam je er nooit meer af. Als iemand vergeten was zo'n heg te knippen, konden we er niet langs. Veel gaten en kuilen, en rommel langs de weg en vaak grint in de bocht. Bij kruispunten kwamen we soms gedeelten met kasseien tegen die in Parijs-Roubaix niet zouden hebben misstaan. Opvallend was het gedrag van de Belgische automobilist. Als we als groep linksaf wilden, werd er altijd voor ons gestopt zowel door het achteropkomende als tegemoetkomende verkeer. Daar kunnen ze in Nederland iets van leren! We kwamen ook nog terecht in de Belgische versie van Pinkpop. En je zult het geloven of niet: veel regen, natte wegen met grote plassen, maar geen één lekke band. Ondanks de regen was iedereen tevreden, misschien wel het meest door de kwaliteit van het eten in de jeugdherberg: O, wat was die kip lekker en dan die vriendelijke beheerders Raymond en Annie. En de Westmalle niet te vergeten. Wel moesten we zelf afwassen na het eten. Ik heb goed opgelet en onder de afwassers/drogers een aantal potentiële leden voor de barcommissie ontdekt. 's Avonds konden we nog genieten van een aantal meegebrachte kruidenbitters. Ik vond de Bommelse het lekkerst. Toen we zondag terugfietsten kwam in midden Brabant de zon weer tevoorschijn en konden we de koffie in Raamsdonk weer buiten nuttigen. Het stuk door het groene hart van Gorinchem naar Vreeswijk was weer schitterend! Helaas kenmerkte ook de terugweg zich door veel lekke banden. Het leek wel een wedstrijd. Einduitslag: Wim ter Beek – Gerard Bakker: 5-3 (de ruststand na één dag was 2-2).

En zo kwamen we allemaal tevreden en voldaan weer in Huizen aan, waar soep en broodjes voor ons klaar stonden.

Hoogtepunten dit jaar: het lekkere eten in België en de act van Harrie.

Minpunten: het slechte weer in België en het aantal lekke banden op heen en terugreis.

We kijken, met dank aan iedereen die heeft bijgedragen aan de organisatie en de ook voorrijders, terug op een zeer geslaagde 3-daagse.

Gerard van den Berg