2012 augustus

Clubblad 2012-4

Colofon
Cubblad WTC
WTC PostadresNaarderhop 7, 1274HW Huizen
Rabobank Noord HollandIBAN:NL35RABO0329977032
Internet:https://www.wtchuizen.nlwebmaster@wtchuizen.nl
Voorzitter:Jos Koot (035-5260193)
Secretaris:Peter Markestein (035-5250240)secretariaat@wtchuizen.nl
Penningmeester:Bert van Loo (036-5384408)
Toercommissie:Nico van de Graaf (035-5242009)tc@wtchuizen.nl
Bar & Clubhuis:Gerard van de Berg (035-5252997)
Redactie:Peter Post (035-6219402)Joop Post (035-6856920)
Redactieadres:redactie@wtchuizen.nl

Van de Redactie

Het schijnt dat we ouder worden. De gemiddelde leeftijd van onze leden neemt jaarlijks een jaartje toe. Er is, met zoveel woorden,weinig tot geen aanwas van jongeren.

Is dat erg? Wat ons betreft niet. Het contrast in prestatie wordt namelijk heel erg groot als er jongeren zijn. Dat is vrij pijnlijk.Als je ouder wordt kun je nu eenmaal wat minder kilometers aan. En om het te verhullen ga je mijmeren… weet je nog die ene rit, weet je nog die tochtjes van toen?

In dit nummer van Het Cranckstel bijdragen van onder andere Gerard van den Berg en Peter Markestein (als lid). Uiteraard een woordje van de voorzitter (die zich volgend jaar toch weer herkiesbaar stelt) en de Toercommissie die de laatste ritten van dit seizoen voor u uitmeet.

En dan, daarna, kunnen de tweewielers eindelijk weer in het vet. Nog een paar weken en de wintertraining begint weer.

De Redactie

Up⬆

Woord van de Voorzitter

Tijdens de algemene ledenvergadering is het besproken en is er goedkeuring aan verleend. Daarom is de firma de Rooij ons dak aan het vernieuwen. Als deze klus geklaard is kunnen we hopelijk weer jaren door met ons nieuwe dak. Ik hoop dat de overlast beperkt blijft. Zelf heb ik er alleen voor het alarm maar mee te maken gehad.

Nu ik dit schrijf vertrekken wij binnenkort voor een paar dagen weg naar Duitsland. Mijn vrouw en ik zullen ons daar verder gaan verdiepen in het gebruik van de GPS. Zij voor het lopen en ik voor het fietsen. Na deze dagen zullen wij toch iets meer kennis hebben, hopen we. Zelf heb ik hier nog niet mee gefietst maar dat zal misschien gauw veranderen.

De zomer is nog niet voorbij, maar we kunnen stellen dat het vrij rustig is geweest, op een paar alarmmeldingen na (waarvan een zelfs om 24.00 uur).

Gelukkig was er nooit iets aan de hand, maar ging het om overmacht (stroom afgezet door firma De Rooij) of om onjuist gebruik van ons alarm (ik). Laat ik echt voor mezelf spreken: weet wat je moet doen en vraag het anders goed na.

Zelf heb ik in clubverband nog nauwelijks fietskilometers gemaakt, terwijl andere al vier of zelfs vijfgetallen op hun totaalstand hebben staan. En dan moeten we nog aan de 2e seizoenshelft beginnen! En dat is zo’n beetje nu.

Voor de een komt dat goed uit, voor een ander niet.Want vakantie zit er voor de meesten misschien alweer op, maar sommigen gaan nog. Ik hoop dat iedereen van de vakantie heeft genoten en dat degenen die nog gaan veel plezier zullen hebben. Kom behouden terug.

Groet, Jos

Up⬆

Mijn andere vakantie.

Ik heb al 18 jaar een racefiets, maar nooit nam ik hem mee op vakantie. Mijn principe was dat als je samen op vakantie gaat, je ook zoveel mogelijk dingen samen doet. Daarin past het niet dat ik een hele dag in m’n eentje ga fietsen.

Dit jaar was het anders.We zouden bijna de hele maand mei weggaan, en drie dagen na terugkomst zou ik meegaan met de Driedaagse, waarvoor ik had me opgegeven.

Mijn laatste toertocht bij de WTC was de Bollenzeetocht geweest (14 april) en hiertussen zat dus een fietsloos tijdperk van bijna 7 weken. Geen beste voorbereiding voor een weekend waarin minstens 400 km gefietst moet worden. Het zou handig zijn tijdens de vakantie aan m’n conditie te werken.

Er waren nog meer dingen anders dit jaar.We hadden afgesproken om niet meer met de tent te gaan kamperen, maar in een mobiel home.

Je hoeft dan niet ‘s nachts op handen en voeten je slaapzak uit te kruipen en met een zaklantaarn het toilet te zoeken. Je komt op een gegeven moment op de leeftijd dat je dat niet meer leuk vindt. Die tijd was nu aangebroken.

Verder hadden we bedacht dat we niet elke dag meer iets moesten ondernemen, maar we zouden het rustiger aan doen. Dit alles bood mij de kans om nu eens wel mijn racefiets mee te nemen om mijn conditie op peil te houden.

We hadden een mobiel home gehuurd op een camping aan het Lago Trasimeno in Umbrië (midden-Italië). Ik dacht: aan zo’n meer is het vlak, prima om te fietsen. De werkelijkheid zou anders blijken.

De eerste tegenvaller waren de wegen.Wij mopperen wel eens over de Oud- Bussummerweg in Huizen ter hoogte van het Bikbergerbos. Welnu, zo’n stuk weg zou in Italië niet opvallen in een doorgaande weg (rood op de kaart). De wegen zitten daar vol kuilen en gaten. Je moet slalom rijden om niet in gat terecht te komen. Stootlekken en andere pech liggen voortdurend op de loer.

Het lijkt wel of ze bij de aanleg van de wegen de fundering zijn vergeten. Of zouden ze het expres hebben gedaan om geld uit te sparen voor de sexfeestjes van Silvio Berlusconi? Misschien zit de maffia er wel achter. En als je zo moet slalommen terwijl grote vrachtwagens met 100 km/uur langs je razen en je een smak wind in je gezicht blazen, is fietsen geen pretje.

Het wende echter snel en ik had de eerste week al een aantal keren wat langs het meer gefietst. Maar in de verte zag je heuvels en die hebben aantrekkingskracht op mij.

Ik besloot eens een tochtje in de heuvels te maken: de tweede tegenvaller. Wegen in de heuvels verbinden boerendorpen en die liggen in Umbrië niet in het dal maar als een vesting op het hoogste punt van de heuvel. Dat wordt dus klimmen, dacht ik. Het eerste heuveltje was nog leuk, maar de tweede viel vies tegen.

Eerst een stuk vals plat en dan omhoog, en de laatste 300 m voor het dorp met meer dan 10%. Ik stond stil, moest afstappen en verder lopen.Als je al een stuk staand op de pedalen hebt gefietst, valt lopen ook niet mee. Bij het eerste dorp dacht ik nog dat dit een geval van domme pech was. Maar het volgende dorp lag mogelijk nog hoger.

En weer strandde ik enkele honderden meters voor het dorp. Dit dorp heette La Mura, wat in het Nederlands De Muur betekent.

Nou, dat was voor mij een muur te ver, en het moment voor bezinning was aangebroken.

Waar was ik mee bezig? Ik had gewoon mijn fiets meegenomen zonder er andere tandwielen op te zetten, want ik zou alleen maar langs het meer gaan fietsen.

Ik zou gewoon wat gaan fietsen om mijn conditie op peil te houden en nu was ik bezig een sportieve prestatie neer te zetten in een heuse bergetappe. Je moet niet zo maar je plannen wijzigen. “Bezint eer gij begint”, zegt het spreekwoord, en dat was zeker op mij van toepassing.

De rest van de vakantie heb ik dus alleen maar om het meer gefietst. Een compleet rondje was 57 km en er zaten ook nog enkele stevige klimmetjes in. Een prima ritje voor de conditie. En zo verscheen ik uiteindelijk toch nog redelijk getraind aan de start van de Driedaagse. Hoe het afliep heb ik al in het vorige Cranckstel verteld.

augustus 09

Gerard van den Berg

Up⬆

Van de Bestuurstafel.

Op 23 juli is begonnen met de renovatie van het dak van ons clubgebouw.

De materialen zijn aangevoerd en gedeeltelijk in het clubhuis opgeslagen. De bestaande dakbedekking zal worden verwijderd en een nieuwe bedekking plus isolatie wordt aangebracht.

De elektriciteitsleidingen die op de boeidelen zijn gemonteerd zullen op het dak worden weggewerkt en een aantal verrotte boeidelen worden vervangen. We verwachten dat alle werkzaamheden eind augustus zijn afgerond.

Gerard Veerman zal de boeidelen van een nieuwe laag verf voorzien. De buitenverlichting is niet helemaal waterdicht. Ook dit probleem zal direct bekeken worden en worden opgelost.

Jos heeft zich ook voor het volgend jaar beschikbaar gesteld als voorzitter van de WTC. Dat neemt niet weg dat we nog steeds op zoek zijn naar vrijwilligers voor ondersteuning van de Toer- en Barcommissie. U weet dat de WTC geheel draait op vrijwilligers.

Veel leden hebben zich hiervoor, in de loop der jaren al aangemeld. Maar om de vereniging ook in de toekomst te laten functioneren is er nieuwe aanwas nodig.

De toekomst van de club is afhankelijk van vrijwilligers. Hebt u een enkel uurtje beschikbaar? Denk er eens over na en meld u aan als vrijwilliger.

Peter Markestein

Up⬆

Muizenplaag.

In onze tuin liep ook wel eens een verdwaalde muis rond van het type woelmuis, maar dit jaar veranderde de situatie – hoewel dat sluipend ging.

augustus 13
Muizenplaag

De planten met mooie bloemen stonden er wat minder fraai bij dan in vorige jaren, daar moest een oorzaak voor zijn, maar wat? En nu zitten we echt niet de hele dag op de uitkijk.

Maar toch,we zagen wat meer muizen. Zelfs muizen met bloemen en blaadjes in hun bek. Dit vervoerden ze naar hun muizenhol. In ons huis kwamen ze gelukkig niet omdat dit elektronisch is beveiligd tegen muizen via geluidfrequentie (voor mensen niet hoorbaar).

Omstreeks dezelfde tijd las ik een stuk in de courant “Muizenplaag treft Duitse landbouw”. Het aantal muizen is vooral in de deelstaat Thüringen een groot probleem. Onder de grond hebben de muizen de landbouwgrond veranderd in gatenkaas.

We gingen voor een korte vakantie naar de Achterhoek. De avond voor vertrek pakten we alvast fietsschoenen, regenkleding en wat andere zaken in de auto.Tegen elf uur controleerde ik de auto nog even en ik ontdekte dat ik de achterklep open had laten staan.

De volgende dag hebben we de laatste spullen ingepakt, de fietsen achter op de auto gezet en hup: we vertrokken naar onze bestemming.In principe ben ik een snoeper. Ik had zin in een dropje en gelukkig ligt er in de auto altijd een zakje dropballen.

De vakantie was heerlijk. We hebben veel gefietst in de prachtige Achterhoekse omgeving en uiteindelijk vetrokken we naar huis.

Natuurlijk had ik tijdens de rit terug wéér zin in een dropje. Alleen: het zakje was leeg! Euh?… Hoe kon dat nu? Bij thuiskomst en het uitladen van de auto heb ik de boel eens nader onderzocht. Al snel vond ik aangevreten dropjes, wel een stuk of twaalf. Een vreemde gedachte diende zich langzaam bij mij aan: muizen?

Het zekere voor het onzekere genomen, plaatste ik twee muizenvallen in de auto. De volgende dag zaten er twee muizen in. De dagen erna heb ik nog tien muizen gevangen en was ik van de “muizenplaag” verlost.

Ga dus nooit zomaar op fietsvakantie zonder je autodeur dicht te doen de avond ervoor.Voor je het weet…

Joop Post.

Up⬆

Toercommissie.

In de 2e helft van augustus zijn de meesten van u weer teruggekeerd van hun vakantieadres. Ik hoop dat iedereen genoten heeft met mooi weer en veel (fiets)plezier.

Dat een aantal mensen weer moet wennen aan het rijden in een groep bleek wel uit een aantal valpartijen in de laatste twee tochten. Soms door een ongelukkig toeval en soms door onzorgvuldigheid (geen telefoon aannemen als je in een groep rijdt, Gerard!).

Gelukkig geen ernstige gewonden, alhoewel Joop de Weerd tijdens Huizen-Otterlo zo gevallen was dat een bezoek aan het ziekenhuis noodzakelijk was.

Welke tochten werden er tijdens de zomerperiode verreden: GPS-tocht. Voornamelijk gereden door een klein clubje toerabonnementhouders. Toch jammer voor die mooie tocht naar het waterrijke gedeelte van het Groene Hart.

De Heuveltocht kende dit jaar 37 deelnemers, verdeeld over: 9 x de 75 km, 21x de 130 km en 7x de 175 km.

De Verrassingstocht 24 deelnemers (13 voor de korte afstand van 110 km, 8 voor de lange afstand van 180 km). De lage opkomst zal te wijten zijn aan het begin van de vakantie in onze regio, want aan het weer lag het niet.

Tijdens de Midzomertocht was het geluk op onze hand.Terwijl de deelnemers bij Monnickendam de dijk opreden zagen ze de op buienradar aangekondigde zware buien boven Amsterdam hangen.

Toen de rijders bij Amsterdam aankwamen waren de buien inmiddels weggetrokken. 26 deelnemers deze dag, 5 voor de korte afstand van 120 km, 21 voor de lange afstand van 150 km.

Huizen Otterlo/Posbank werd dit jaar geteisterd door de eerste hittegolf van het jaar. De temperatuur liep op tot boven de

32 ℃. Vermeldenswaardig zijn de wijzigingen in de lange tocht.Vanaf Kootwijk reden we nu via het terrein van Radio Kootwijk (tussen de gebouwen door) naar een mooi breed betonpad wat over de hei en door het bos naar Hoenderlo voerde.Van daar via de Woeste Hoeve naar Loenen waar de oude route weer opgepikt werd.

Ondergetekende reed hem zelf en ik vond samen met mijn mederijders dat deze tocht een van de mooiste van de club is. Jammer dat het mooie gedeelte zo ver weg ligt, anders konden meer mensen ervan genieten. Ca. 15 mensen voor de lange tocht en ca. 20 voor de korte tocht.

Als slot van het seizoen rijden we nog de volgende tochten:

– Op 1 september de Grote Rivierentocht.

Voor deze Vrije Toertocht zijn er twee afstanden: 115 en 155 km.

– Op 15 september de Nazomertocht.

Deze clubtocht wordt gereden in twee afstanden, namelijk 100 en 150 km naar het Groene Hart.

– Op 29 september de Snerttocht.

Een Vrije toertocht van 100 km naar Lelystad.

– Op 13 oktober met (hoe kan het ook anders) de Sluitingstocht, een clubtocht van 100 km richting Austerlitz.

Vooralsnog lijken er geen grote wijzigingen in deze tochten te zitten, maar je weet het maar nooit.

Ik hoop van harte dat het goed fietsweer wordt en dat we veel deelnemers mogen begroeten.

Wim Kuijpers

Up⬆

Lusje er bij.

Het is alweer zo’n 6 jaar geleden dat ik wat meer tijd had en op dinsdagmiddag mee kon rijden met een groep WTC’ers. Het stond bekend onder de naam “Lusje erbij”.

Een gemêleerde groep rijders die afhankelijk van weer, wind en andere factoren om 12.00 uur startte en een rondje van 70 à 80 km reed.

Rond 15.30 waren we weer in het clubhuis terug en kletsten, onder genot van een biertje of soepje (afhankelijk van het seizoen) nog even na.

Bovenstaand is mijn ervaring van de eerste 4 jaar. Daarna veranderde het.

“Lusje erbij” werd “Lus erbij”. De afstanden werden steeds langer en ook ging de gemiddelde snelheid omhoog.We kwamen later terug in het clubhuis en diverse rijders gingen direct door naar huis, omdat het voor hen anders te laat werd. Een begrijpelijke beslissing maar wel jammer.

Ja, ik ben inderdaad één van die personen waarvoor dit geldt. Dit jaar weer te weinig gefietst dus heb geen recht van spreken. Ik kies mijn eigen rondjes en gewenste snelheid en dat bevalt me prima. Maar waarom dan dit hele verhaal? Uit gesprekken, die ik zo her en der hoor, blijkt dat meerdere leden deze ervaring hebben.

De gemiddelde leeftijd van de leden neemt toe, met als consequentie dat de te leveren prestatie langzamerhand moeilijker gaat worden.

Natuurlijk wil niet iedereen dit ook accepteren maar vroeg of laat zal je wel moeten en wat is er dan mooier dan met een groep mee te rijden die zo’n 70 à 80 km fietst met een gemiddelde van 25 km per uur? Na afloop een biertje te drinken in het clubhuis en tevreden en voldaan huiswaarts keren.

Waar ik voor pleit is om het oude “Lusje erbij ” weer in ere te herstellen met die leden die dit een goede besteding van hun dinsdagmiddag vinden.

Begrijp me goed, voor die leden die wel grotere afstanden willen rijden , hoeft er wat mij betreft niets te veranderen.

Ik wacht de reacties af , genietend van mijn eigen rondjes in het mooie Gooi P.S. Dit stukje schrijf ik als lid van de WTC en dus niet vanuit mijn functie als secretaris.

Peter Markestein

Up⬆

Van de straat.

augustus 21Dit is het bordje waar je hevig naar kunt verlangen als je niet zo goed getraind bent. Of als je heel lang op kop hebt gereden. Of wanneer je bent meegegaan met die groep die eigenlijk een maatje te groot voor je was.

Heel royaal wijst het naar twee kanten, alsof het zeggen wil: stop maar waar je wilt, het kan overal. En zo is het natuurlijk ook: als je moe bent kun je altijd en overal stoppen. Maar het prettigste is het dan natuurlijk als er ook een kop koffie ofzo voor je klaar staat.

Dat was op deze Stopsdijk in de buurt van Lochem helaas niet het geval.

Up⬆

Wij verhuizen.

 

Van de Dinsdag naar de Woensdag.

We houden er een sportief tempo op na.

We fietsen maximaal drie uur.

Halverwege houden wij een rustpunt.

We beginnen ‘s middags om één uur.

Begin en eindpunt is bij ons clubhuis.

Voelt u zich aangetrokken door bovenstaande?

Sluit u bij ons aan.

Jacques Koenis en Klaas Makkinje

Up⬆

Het jaar heeft twee seizoenen.

Bij de WTC Huizen heeft het jaar twee seizoenen. Het eerste begint in maart en duurt tot eind oktober. Het is het seizoen van fietsen. De kans dat het weer zich leent om op de fiets te zitten is wat groter dan in dat andere seizoen.

Het fietsseizoen (laat ik het zo noemen) bouwt op. In het begin korte ritjes, gevolgd door wat langere en als de 150+ km ritten zijn geweest, weer terug naar korte ritjes aan het einde.

En dan is er het tweede seizoen, dat van kou en ochtendstilte.Van ploeterende mensen zonder fiets.

Mensen die elke zaterdag wel een verjaardag vieren en dan om half elf getrakteerd worden op een lekkernijtje van het een of ander.

Mensen die altijd om kwart voor negen ongeduldig staan te trappelen om naar buiten te mogen.Weer of geen weer.

Mensen die Hans Petersen dankbaar zijn voor de koffie die altijd vers klaar staat (aan het begin en aan het einde).

Er heerst vriendschap en gezelligheid. Er wordt veel gelachen en gezweet.

Sommigen zeggen dat de wintertraining hen fit en wel aan de eerste seizoenshelft brengt. Bovendien is het fijn om te weten dat het niet vanaf het begin heel erg hard gaat; Berry bouwt het keurig op.

Voor mij persoonlijk is het vooral deze tweede seizoenshelft die telt. Het komt er al weer met rasse schreden aan. En ik kijk er naar uit.

P!

Up⬆